خاله ساناز

 شاید یک روز که آفتاب، گیسوی نقره ای دماوند پیر را نوازش کند

در یک غریو تند بارانی، در یک نسیم نوازشگر بهار

یک روز شاید همراه پرواز پرستوی عاشقی

واژه لبخند، به سرزمین سوخته من بازگردد

امید، کوبه در را بفشارد

سپیدی جای تمامی این سیاهی ها را پر کند

آن روز بر مردگان نیز ،

سیاه نخواهم پوشید

حتی بر عزیزترینشان.